Kryć się!
Jest ich tam więcej!
Cofnij, znajdź inną drogę.
Co tak śmierdzi w tym domu, inspektorze?
Cuchnie wojną, majorze Grau.
- Dzień dobry, inspektorze. - Majorze.
Przepraszam, że wezwałem pana o tak bezbożnej godzinie.
To nic miłego, niestety.
To robota amatora, a właściwie - rzeźnika.
Dlaczego mnie pan wezwał?
Zabita jest Polką, prawda?
To nie jest przypadek dla władz niemieckich.
Nazywała się Kupiecka. Maria Kupiecka.
Kupiecka?
Była prostytutką i naszą dobrą przyjaciółką.
Była również niemiecką agentką.
Zabitą przez polskich patriotów?
Zakładając, że polski patriota był też seksualnym degeneratem.
Patriotyzm, jak wiadomo, ma swoją brutalną stronę.
Setka ran zadanych nożem wykracza poza normalny patriotyczny zapał.
- Sto? - Tak przypuszczam.
Nie da się tego obliczyć.
Głównym celem morderczego ataku...
były jej narządy płciowe.
Użyto czegoś co przypomina duży składany nóż ...
Dziękuję doktorze, może pan sobie darować szczegóły.
- Znalazłeś coś? - Jeszcze nie.
- Kto zgłosił morderstwo? - Ktoś telefonicznie.
Mężczyzna. Usłyszał krzyki ok. 11:10.
- Przedstawił się - Nie.
Kto mieszka w tym domu?
Jeden z was...
Jeden z was usłyszał krzyki i zadzwonił na policję.
Jeden z was coś wie o tym, w jaki sposób ta kobieta umarła.
Jeśli ta osoba nie powie nam wszystkiego co wie...
przyjmiemy, że było zabójstwo na tle politycznym.
Że została zabita przez członka polskiego podziemia
i że wy wszyscy jesteście współsprawcami.
W takim przypadku będzie moim smutnym obowiązkiem
przekazać was wszystkich Gestapo.
Mężczyzna, który zadzwonił na policję
ma minutę, żeby się ujawnić.
Ja słyszałem krzyk.
Jeden przeraźliwy wrzask.
I wtedy... Ukryłem się w ubikacji.
Później, może minutę później
zatelefonowałem na policję. To wszystko.
Nie podałeś policji swojego nazwiska.
To znaczy, że jest coś, czego nie chciałeś im powiedzieć.
- Co to mogło być? - Cóż, jest...
W drzwiach toalety jest szpara.
Oczywiście przyłożyłeś tam oko i zobaczyłeś...?
Widziałem mężczyznę schodzącego ze schodów.
- Opisz go, proszę. - Było ciemno.
- Opisz go, proszę. - Nie mogłem dostrzec wszystkiego.
Tylko dolną część, spodnie.
Dlaczego tak cię wystraszyło to, co zobaczyłeś?
Ponieważ to był mundur, proszę pana.
- Taki jak pański. - Jak mój?
Niemiecki oficer? Ten człowiek to kłamca.
Niemieccy oficerowie mogą popełniać morderstwa, jak inni.
Czy to wszystko, co zauważyłeś?
Że spodnie były takie jak moje?
- Dokładnie jak moje? - Nie.
Nie, proszę pana.
Był...
Miały czerwony pionowy lampas na nogawkach.
On kłamie.
Czy wiesz, że tylko niemieccy generałowie mają takie lampasy?
Tak, proszę pana. Właśnie dlatego się bałem.
Rozumiem.
- To niemożliwe. - Nic nie jest niemożliwe.
Niemiecki generał. Dobrze, dobrze.
Nie możemy brać tego zeznania zbyt poważnie.
- W końcu było ciemno na schodach. - Proszę pana, przysięgam...
Przysięgam, że mówię prawdę.
Wierzę ci, dopóki nie będzie przeciwnych dowodów.
Dlaczego miałby tak ryzykownie kłamać? Chcę pełnego śledztwa.
A co będzie, jeśli morderca naprawdę jest generałem?
Sprawiedliwość jest ślepa, drogi inspektorze.
Sprawiedliwość nie widzi lampasów i złotych galonów,
ale sprawiedliwość słyszy krzyki i płacz mordowanej kobiety.
Jeśli odpowiada za to generał, będziemy musieli go powiesić.
Nie martw się, Lisowski, ja za to odpowiadam.
Dobranoc.
Inspektorze Morand, nie może mnie pan winić,
że nie pamiętam dokładnie przypadku, który zdarzył się pokolenie temu.
Ale jak powiadają, prawo ma długie ręce.
To było 23 lata temu.
Mój Boże, jak ten czas leci.
Kiedy odchodziłem z policji zaraz po wojnie,
zdołałem zachować niektóre z moich akt.
Zawsze miło pomóc koledze.
Tu pan jest, inspektorze.
Kupiecka, Maria. Zabójstwo. Nie wykryte.
Podejrzanymi byli...
Tak, teraz pamiętam...
Podejrzanym był niemiecki generał, którego widziano jak opuszczał jej pokój.
Ze wszystkich generałów w Warszawie,
tylko trzech nie miało alibi na tę noc.
Tutaj, to jest Pałac Lichnowskich.
Kiedyś należał do polskich królów.
Później powstało tam muzeum.
Jak widać, nadal jest tam muzeum.
W czasie wojny,
znajdowała się tam niemiecka kwatera główna.
Jak mówiłem, byliśmy dość dokładni,
w procesie typowania podejrzanych.
Procedura musiała być oczywiście taktowna.
W końcu byli generałami, a to była wojna.
Polska była okupowana.
Gotów do inspekcji, sir.
Jednym z nich był generał von Seidlitz-Gabler,
Dowódca 7-go Korpusu.
Junkier ze starej szkoły.
Mieszkał jak król w pałacu z żoną i córką.
W noc morderstwa nie było go w kwaterze.
Jego szef sztabu, generał major Klaus Kahlenberg
również nie miał alibi na tę noc.
Spośród wszystkich generałów, ten był najmniej nieprzyjemny.
Interesujący człowiek. Bez żony, bezdzietny.
- Generale Gabler, wiadomość. - Tak?
Wiadomość od generała Tanza.
Dziękuję, fräulein Neumaier.
Wygląda na to, że nie utrzymaliśmy właściwego porządku w mieście.
- Czytałeś to? - Tak.
Z powodu naszej notorycznej niekompetencji...
Niekompetencji?
Oni nie zdają sobie sprawy, że na ten garnizon
składają się odpadki z armii, ludzie nieprzystosowani.
To było słowo generała Tanza. "Niekompetencja."
Nie wspomina o podwładnych, którzy wykręcają się od odpowiedzialności.
Z powodu naszych błędów, Fűhrer rozkazał gen. Tanzowi rozwiązać problem Warszawy.
- Jak? - Skrupulatnie.
W trzech fazach.
Używając najdrastyczniejszych środków, jak przypuszczam.
Drastycznych?
Potwornych.
Generał porucznik Tanz dowodził Dywizją Nibelungen.
Był najmłodszym generał Wehrmachtu.
Bohater z Leningradu, pupilek Hitlera, nadzwyczajny oficer.
My Polacy, nienawidziliśmy go.
Przybył do Warszawy w dniu zabójstwa tej kobiety.
Również nie mógł wytłumaczyć się z tej nocy.
- Pierwszą blokadę ustawicie tam. - Tak jest, sir.
Strzelano z ukrycia w nocy z ulicy dwa bloki dalej.
Cały kwartał musi zostać zamknięty.
Powinniśmy wziąć wzór z podręcznika wędkarza.
Oznaczymy szerokie granice, potem przeczeszemy oddalone ulice.
To powinno wprawić rybę w ruch.
Będą próbowali uciec w przeciwnym kierunku,
ale nasze blokady ich odetną.
Potem zamkniemy sieć
i będziemy mieli ich tam, gdzie chcemy.
Przypartych do ściany getta.
Przepraszam, generale, a co z ludnością cywilną?
Według ostatnich ocen mieszka tam ok. 80.000 ludzi.
Trudno tutejszych mieszkańców nazwać zwykłymi cywilami.
Doświadczenie nabyte podczas tej operacji uważam
za absolutnie niezbędne.
Jeśli chodzi o miotacze ognia,
to na wszelki wypadek poprosiłem trzy razy więcej niż potrzeba.
Czego się boicie, dzieci?
Myślę, że są głodne.
- Co mamy do jedzenia? - Jakieś kanapki.
- Przynieś je. - Tak jest, sir.
Masz rację, wyglądają na głodne.
Biedne małe diabły.
Pański lunch, sir.
- Otwórz.
Brudne.
Pokaż ręce.
Spójrz na te paznokcie.
Nawet polskim dzieciom nie powinien podawać takimi łapami.
Zanotuj.
Zawsze mieć przy sobie jedzenie i cukierki dla dzieci.
Nie zaszkodzi zyskać ich zaufanie.
A tego zwalniam z funkcji ordynansa. Wyjazd do domu odwołany.
Brudna świnia. W zeszłym tygodniu podał mi nie umytą szklankę.
Teraz też wygląda, jakby właśnie ekshumował babcię gołymi rękami.
Od ludzi z mojego otoczenia wymagam absolutnej czystości.
- Czy wyrażam się jasno? - Tak jest, sir.
Co do innych wymagań, wkrótce je przygotuję.
Po pierwsze, zablokuję dzielnicę
i przepuszczę mieszkańców przez sito.
Całe 80.000?
Proszę wybaczyć, gen. Tanz,
ale jestem ciekaw,
jaki jest dokładnie cel tej operacji?
- Przeczytał pan memorandum. - Tak, przeczytałem.
I co w nim napisano?
Faza pierwsza zakłada zastraszenie mieszkańców,
przeszukanie domów, znalezienie i zatrzymanie partyzantów.
Taki jest dokładnie cel tych działań.
Doskonały plan. Dużo lepszy niż ten, który miałem po przybyciu tutaj.
Nigdy nie miałem dość władzy, by go wprowadzić w życie.
Czy mam rozumieć, że jeśli napotkamy opór w czasie fazy pierwszej,
przechodzimy do fazy drugiej a nawet trzeciej,
której celem jest zniszczenie całego miasta?
Ma pan to właśnie tak rozumieć.
Dobrze, ale czy to nie lekka przesada?
Przesada.
Musi pan być świadom, że jesteśmy 30 mil od Moskwy.
Posuwamy się naprzód na froncie o szerokości 5.000 mil.
Potrzebujemy każdego żołnierza, aby podbić Rosję.
A tutaj w Warszawie gniją trzy dywizje,
bo kilka tysięcy polskich przestępców i Żydów ukrywa się w slumsach.
Przesadą jest dopuszczenie do takiego stanu.
- Kto tam? - Oto pełna lista moich wymagań.
- Eleanore, moja droga. - Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Moja żona przyjechała dziś rano z Berlina.
Co tam w Berlinie?
Chętnie posłucham dobrych wiadomości,
które zawsze podążają śladem dobrego żołnierza
Gdy usłyszałam, że jest pan z moim mężem, przyszłam prosto tutaj.
Chciałam powiedzieć panu, jaką inspiracją był pan dla nas wszystkich w domu.
- Pani mi pochlebia. - Nie, to nie pochlebstwo.
Oddaję tylko honory, na jakie pan zasługuje.
Jeśli nie jesteś zbyt zajęty, poproszę cię o pomoc
w przygotowaniu wieczornego przyjęcia.
- Na pańską cześć, generale Tanz. - Będę go oczekiwał, proszę pani.
Nasza córka Ulrike, jest w Warszawie.
- Również będzie na przyjęciu. - Tak?
Pamięta ją pan, prawda?
Przyjęcie w berlińskim domu generała Jodla.
Och, tak, pamiętam ją. Kłaniam się.
Przepraszam. Sądzę, że to było oczywiste.
Ale wiesz jakie są matki.
Zaniepokojone, że staną się teściowymi.
Nie ma wątpliwości, że to wspaniały żołnierz.
Matka mogłaby być dumna widząc córkę...
Biorącą ślub z wojennym pomnikiem?
Proszę mi wybaczyć.
Będę nadal studiował plan gen. Tanza.
Z zamierającym sercem.
Nie cierpię tego człowieka.
Co to znaczy, "z zamierającym sercem."?
Czarna książka.
Co mówiłaś, moja droga?
Nie mam odwagi się odezwać, gdy wyjmujesz tę książkę.
Coś musi chronić moją reputację.
Jeszcze jedno takie zamieszanie jak teraz w Warszawie
i nie będziesz już miał czego chronić.
10:42
- Którego dzisiaj? -13-go
Na szczęście wciąż mam jeszcze pewne wpływy w Kwaterze Głównej.
Naprawdę masz, jestem ci bardzo wdzięczny.
- Miło, że końcu tutaj jesteś. - Chciałabym porozmawiać o Ulrike.
A ja chcę porozmawiać o dzisiejszym przyjęciu.
Dziś rano Ulrike była wyjątkowo niegrzeczna wobec mnie.
Nie dziwię się, biorąc pod uwagę to, gdzie ją wysyłasz.
Przepraszam generale, ale czeka major Grau z Abwehry.
Chciałby się z panem widzieć.
Czego chce?
Powiedział, że to sprawa osobista.
Jest bardzo nieustępliwy.
Powiedz mu, że innym razem.
Tak jest, sir.
Co się stało z twoim mundurem ostatniej nocy?
Z mundurem?
Na marynarce jest plama. Czerwona.
Jeśli nie zaciąłeś się przy goleniu,
to może być tylko szminka.
Porównać kolor z uwodzicielskim odcieniem szminki Fräulein Neumaier?
Nie mów głupstw.
Dowód jest zniszczony. Wysłałam wszystko do czyszczenia.
Czy jesteś zadowolony, że jestem tu i czuwam nad tobą?
Oczywiście, droga Eleanore.
Doskonale do siebie pasujemy, prawda?
- Szkoda, że nie pukasz. - Przepraszam, sir.
Major Grau właśnie dzwonił z dołu. Prosił o spotkanie.
- O co chodzi? - Nie powiedział.
- Powiedz mu, że jestem zajęty. - Już powiedziałam, sir.
Bezczelny.
Dobrze.
Więc?
Dzwonił dziś rano do garażu.
Chciał sprawdzić w rejestrze, kto ostatniej nocy korzystał z samochodu.
Powiedziałem dyżurnemu, że nie ma udzielać żadnych informacji
bez uzgodnienia z nami.
Dobrze. Tak, bardzo dobrze.
Dziękuję, sierżancie.
Tak?
Sir, w sprawie mojego kuzyna Hartmanna.
- Kuzyna Hartmanna? - Tak jest.
Ma pan jego akta. Na biurku.
Właśnie wyszedł ze szpitala. Był ranny w Woroneżu.
Tymczasowo służy w Warszawie.
Miałem nadzieję, że zostanie tu przydzielony na stałe.
I w wyniku niezwykłego zbiegu okoliczności...
czeka w twoim biurze, by się ze mną zobaczyć.
Tak jest.
- Nie wejdzie. - Dziękuję, sir.
Wejść.
Kapral Kurt Hartmann melduje się na rozkaz.
Spocznij.
Ma pan znakomite akta, kapralu.
Wiem to z wycinków prasowych.
Otto oczywiście przechowuje je dla ciebie.
Widzę, że jesteś "reinkarnacją Zygfryda,
niemieckiego bohatera złotego wieku."
Czy czujesz się jak Zygfryd?
Nie jestem pewien, jak czuł się Zygfryd.
To rozsądna odpowiedź. Widzę, że otrzymałeś Krzyż Żelazny.
W pojedynkę zabił 40 Rosjan.
Wspaniale. Teraz co do twojej przyszłości.
Zakładam, że przy twoim wykształceniu chciałbyś zostać oficerem.
Dlatego będę szczęśliwy mogąc cię wysłać do...
Chcesz iść do szkoły oficerskiej?
Wolałbym pozostać kapralem.
Oczywiście panie generale, nie oznacza to...
- On chciał powiedzieć... - Co to znaczy?
Nie chcę być oficerem. To wszystko.
Jestem wstrząśnięty.
Mój świat się przewraca.
Jaki sens być generałem, skoro kaprale wolą być kapralami?
Nadal jest trochę osłabiony po wyjściu ze szpitala.
Tak, widocznie.
Twój kuzyn sugerował pozostawienie cię tutaj w sztabie,
ale przypuszczam, że niepokoi cię powrót do walki.
- Nie? - Nie, sir.
- Generale, jemu chodzi o to... - Zostawcie nas, sierżancie.
Chyba was nie rozumiem, kapralu.
Chcę przeżyć, sir. Chcę przeżyć tę wojnę.
Naturalnie, wszyscy tego chcemy.
- Ale jesteśmy żołnierzami i musimy walczyć. - Tak, sir. Ja też.
I nie chcesz wrócić.
Czy to jest " reinkarnacja Zygfryda"?
Przepraszam, sir, ale boję się śmierci.
Nawet w słusznej sprawie?
Spójrzmy...
Według twoich akt, w cywilu byłeś...
studentem w Dreźnie?
Konserwatorium. Fortepian.
Muzyka, fortepian.
Myślę, że zatrzymam cię u siebie.
To wymaga wielkiej odwagi. Tylko człowiek, który zabił...
Ilu to było? Spójrzmy.
Tak, 40 Rosjan, sam, może sprostać temu zadaniu.
Co sądzisz o Chopinie? Był Polakiem, prawda?
Czy nie pisał polonezów?
- Umiesz je grać? - Tak, proszę pani.
To nie brzmi nazbyt entuzjastycznie.
To były utwory patriotyczne,
sławiące chwałę Polski.
Chwała Polski to niezupełnie to, co tutaj świętujemy.
Więc myślę, że moglibyśmy zagrać...
Wagnera.
Pamiętam, jak Fűhrer powiedział do mnie po spektaklu Parsifala,
"Wagnera nigdy nie jest za dużo".
Po Parsifalu?
Muszę powiedzieć, że to niezwykłe znaleźć żołnierza,
który zna się też na muzyce. - Dziękuję pani.
Nie dziękuj mi. Poczekaj, aż ja ci podziękuję.
A zrobię to dopiero po przyjęciu.
- Nie chcę pana zanudzać, majorze. - Nigdy mnie nie nudzisz, Engel.
Nie jestem zachwycony tym, co próbujemy udowodnić.
- Co pan tutaj robi? - Wykonuję swoją pracę.
Ale jeśli powie pan coś któremuś z nich, to...
Morderca będzie wiedział, że go szukamy.
I o to mi chodzi.
Dobry wieczór, sierżancie.
Dlaczego pana tak interesuje, kto zabił tę sukę?
Dla niej lepiej, że nie żyje.
Czy słyszałeś kiedyś o Eumenidach?
- Co? - Grecka mitologia.
Kilka nieprzyjemnych pań, znanych też jako Furie.
Wierzyły, że przelana krew żąda zemsty.
Tak narodziła się sprawiedliwość.
Mamy zostawić tę sprawę dlatego, że trwa wojna?
Zaczekaj na mnie. Obawiam się, że długo tu nie zabawię.
Szaleniec.
Grau.
- Pułkownik Mannheim. - Co, do licha, tutaj robisz?
Chyba straciłeś rozum.
Generałowie nie chcieli mnie przyjąć, więc przyszedłem do nich tutaj.
Niech Bóg ci pomoże, Grau. Ja nie mogę.
Lepiej napij się szampana. Będzie ci potrzebny.
Może ma pan rację.
Generale Tanz, według mnie jest pan wzorem pod każdym względem.
Z jednym wyjątkiem. Jest pan kawalerem.
- Mogę spytać, dlaczego? - Nie było okazji. Żałuję.
Może pozwalał pan okazjom przemijać.
Gen. Tanz jest młodym człowiekiem, którego życie upływa w armii.
Jego pokolenie odrzuca przyjemności życia domowego.
Żyjemy w czasach, które wiele od nas wymagają.
W efekcie mamy mało czasu na to, co nazywa się życiem prywatnym.
- Całkiem słusznie. Szampana, generale? - Wody.
- Wody? - Szklanka wody dla gen. Tanza.
A oto i Ulrike.
- Pamięta ją pan z Berlina. - Dobry wieczór, generale.
Spędziła ze mną ponad rok, jako żołnierz.
- Doskonały żołnierz. - Dziękuję, ojcze.
Nadal trudno mi przywyknąć do pomysłu służby wojskowej kobiet.
Tworzymy nowy światowy ład i kobiety muszą wnieść w to swój wkład.
Wiedziałam, że pan to zrozumie, generale.
Ulrike zdecydowała się zostać pielęgniarką
w szpitalu wojskowym kierowanym przez zakonnice w Bawarii.
Jesteśmy bardzo dumni z naszej dziewczynki.
Czy to prawda, że w czasie walk o Leningrad...
używał pan zamarzniętych ciał zamiast worków z piaskiem?
Ta historia jest wyolbrzymiona.
Och, przepraszam.
Żołnierze giną i gniją na polu walki.
Pomyślałam, że to dobry pomysł zaprząc martwych do pracy.
Ze mną nikt nie gnije.
Pańska woda, generale.
Dziękuję.
Wyrazy uznania. Podobał mi się ten fragment o zamarznięty ciałach.
- Dziękuję, generale. - Bądź ostrożna.
Ulrike ma bardzo oryginalny sposób wyrażania się.
Będzie mi jej bardzo brakowało.
Więc dlaczego pozwalasz jej odejść?
Chodźmy generale, podano kolację.
Dołączysz do nas, Kahlenberg?
- Odważne. - Niewystarczająco.
Jak śmiesz zwracać się w taki sposób do gen. Tanza?
Dobrze ci tak za to, co mi zrobiłaś.
Zrobiłam to dla twojego dobra. Myślę tylko o tobie.
Tylko mnie? Zmieniłaś się.
Od kiedy zaczęłam cię tak bardzo zainteresować?
Dobry wieczór.
- Stałaś się brutalna. - To jest wojna.
Wkrótce zakonnice poprawią twoje maniery.
A jeśli odmówię?
Dostaniesz rozkaz. Dopilnowałem tego. Nie masz wyboru.
Jesteś naprawdę straszną kobietą.
Przypuszczam, że jesteśmy siebie warte.
Pułkownik Mannheim!
Dobry wieczór. Tak, chętnie z panem zatańczę.
Zapisuję wszystko w moich pamiętnikach.
Zajmie pan honorowe miejsce w rozdziale poświęconym Warszawie.
Generał von Seidlitz - Gabler?
Tak, major...?
Grau, Abwehra. Podwładny pułkownika Mannheima.
Próbowałem spotkać się dziś z panem.
Chciałem spotkać się z panami wszystkimi, ale bez powodzenia.
Generałowie czasami bywają zajęci.
Oczywiście.
A więc o jaką sprawę chodzi??
Ostatniej nocy zamordowano prostytutkę.
Dla niej to chyba ryzyko zawodowe, prawda?
Kiedy podam szczegóły zgodzi się pan, że to wyjątkowy przypadek.
Wyjątkowy? Chyba nie mówi pan poważnie.
Żyjemy w czasach, kiedy ciała leżą na ulicach jak kocie łby.
Co może być wyjątkowego w tym przypadku?
Proszę przejść do sedna, majorze.
Ubiegłej nocy zamordowano kobietę.
Ulica Bułkowa 27, mieszkanie na 4 piętrze.
Maria Kupiecka, prostytutka, zarazem jedna z naszych agentek.
Zadźgana nożem wyjątkowo brutalnie. Właściwie pocięta na kawałki.
Urocza historia, ale co ma wspólnego z nami?
Wstępne śledztwo ustaliło, że żaden z panów...
nie ma alibi na ostatnią noc..
A komu mielibyśmy się tłumaczyć, majorze?
Co nasze działania mogą mieć wspólnego ze śmiercią tej kobiety.
Widziano mordercę opuszczającego jej pokój.
Więc musi pan wiedzieć, kto to jest.
Niezupełnie. Nie widziano twarzy, tylko mundur.
To był mundur niemieckiego oficera.
Dokładniej - niemieckiego generała.
To poważne oskarżenie. Zakładam, że pan wie, co robi.
Wypełniam moje obowiązki.
Już je pan spełnił. Dobranoc.
Czy pan przypadkiem używa perfum?
Czasami używam wody kolońskiej po goleniu.
Dobranoc, sir.
Będę chciał spotkać się jutro z każdym z panów.
Niewykluczone, że wprowadzono nas w błąd,
ale nie możemy pozostawić tej sprawy w zawieszeniu.
Do jutra. Dobranoc.
Zadziwiające zachowanie!
- Kto go zaprosił? - Nie ja.
Major Grau nie odniósł sukcesu towarzyskiego.
Przepraszam. Powinienem go aresztować.
Dlaczego? On jedynie spełniał swój obowiązek.
Tak.
Dobrze...
Jest tu kilku oficerów, których chciałbym panu przedstawić.
Może trochę pieczeni, generale??
Proszę czuć się swobodnie, inspektorze.
To moja trzecia restauracja w Berlinie.
Jeśli liczyć budkę z kiełbaskami przed dworcem zaraz po wojnie.
Rzeczywiście dostaliśmy wtedy w dupę.
Teraz proszę, Niemcy prosperują. Osiągnęliśmy to.
Proszę siadać, inspektorze.
Jeden duży Munchen, proszę.
Pyta pan o generała Kahlenberga.
Nie sądzę, żeby ktoś znał go lepiej niż ja.
Hartmann wykonuje dobrą robotę, prawda?
Tak. Co?
Najwyraźniej.
Jak powiedziałem przedtem,
nie widziałem Hartmanna od wojny.
Nie chciałem go widzieć po tym, co zrobił.
Coś panu powiem. Robił niezwykłe wrażenie na kobietach.
Nie wiem dlaczego.
Nie nazwałby go pan przystojnym.
Zbyt chudy.
Ale cokolwiek to było, działało na kobiety.
Coś ich połączyło od pierwszego spotkania.
Na wojnie zdarzają się takie rzeczy.
Pamiętam jak spotkałem dziewczynę w paryskim metrze.
Nie traci się czasu, kiedy nie wiadomo co zdarzy się jutro,
czy wyślą cię na front, czy zbombardują cię przeklęci alianci.
Proszę się nie przejmować tym, co powiedziałem o aliantach.
W końcu, gdzie bylibyśmy teraz bez Amerykanów?
Miło. Zapomniałem jak miło.
Nie było żadnych dziewcząt w Rosji?
Dziewcząt? Byłem zbyt wystraszony.
Jestem do niczego, kiedy się boję.
A więc nie powinnam cię straszyć?
Już sam ten pokój sprawia, że się denerwuję.
Denerwujesz?
Nie masz wyczucia historii.
Zrobiłeś to w łożu polskiego króla.
Naprawdę?
To jest jak spanie na podłodze.
Zimno tutaj.
Ale król i królowa nigdy nie spali. Kochali się.
Nigdy nie było im zimno.
Lubisz wojnę?
Czy lubię wojnę?
Dobry Boże, nie. A ty?
Gdyby nie wojna, tkwiłabym w małżeńskim kręgu, mieszkając w garnizonie
i rozmawiając z ponurymi młodymi oficerami.
Zamiast kochać się z ponurymi młodymi kapralami.
Nie są ponurzy. Nie wszyscy.
Faktycznie, jak dotąd jesteś najlepszy.
- Specjalizujesz się w kapralach? - Nie.
Tylko w bohaterach, takich jak ty.
Tylko pomyśl, całe to męstwo w moich ramionach.
To musi być porywające.
O co chodzi?
Nie możemy zbytnio się polubić.
Bo jestem kapralem a ty jesteś córką generała?
Nie, nie dlatego...
Mężczyzna, dziewczyna, wojna.
Dwaj chłopcy, których znałam zginęli w Rosji.
To zabawne.
W ciemności twój dotyk jest taki sam, jak ich.
A ty lubisz wojnę?
Nie. Lubię to.
Nie!
Co się stało?
Nic. Pomyślałem, że strzelano do mnie.
Trzęsiesz się jak liść.
Już wszystko w porządku.
Jak to jest, kiedy próbują cię zabić?
Hałaśliwe bękarty.
Dzień dobry.
Dzień dobry, polski królu.
Jak to jest, kiedy próbują cię zabić?
- O czym się wtedy myśli? - To straszne.
Tak.
Cieszę się...
- Cieszę się, że jesteś tutaj. - I ja też.
Ale będziesz musiał niedługo wrócić?
Jeśli będę miał na to jakiś wpływ, to nie.
Chcesz znać prawdę?
Prawdopodobnie nie.
- Jestem oszustem. - Niemożliwe.
Kiedy otworzyli do nas ogień w Woroneżu, uciekłem.
Tak po prostu.
I wtedy, nie wiem jak, zostałem trafiony.
Jakby zatrzasnęły się drzwi w mojej głowie i pomyślałem, że zginąłem.
Następne co pamiętam, to przebudzenie w szpitalu
i generał, który mi gratulował
zabicia w pojedynkę 40 Rosjan.
Tego dnia wszyscy zginęli, cała kompania.
Wszyscy poza mną i jak przypuszczam
źle by wyglądało w komunikatach, że starto w proch całą kompanię,
zrobiono więc bohatera z ocalałego.
Tego, który uciekł.
I co teraz myślisz o tym męstwie?
To wspaniała historia. Myślę, że to cudowne.
- Cudowne? - Tak.
Przede wszystkim, jako żart z nich.
Chodź, kochaj polską królową.
Muszę powiedzieć, że jesteś dość zaskakująca.
To szczęście, że spotkaliśmy się.
Szczęście to ta chwila.
Kiedy ta wojna się skończy...
To się nigdy nie skończy.
No i co?
Widziałeś ich?
Generałowie Gabler i Kahlenberg są na konferencji i nie można im przeszkadzać.
Mówiłem, że cię nie przyjmą.
Gdzie jest generał Tanz?
Może lepiej o tym zapomnieć?
Uznać, że zrobiliśmy wszystko, co możliwe.
Gdzie jest generał Tanz?
Na starym mieście, prowadzi działania taktyczne.
Nie ufam mu.
Musi mieć pewną swobodę działania.
To nie jest swoboda. On jest bezwzględny.
Teraz przesadzasz.
Przejdzie do fazy drugiej tylko wtedy, gdy pierwsza się nie powiedzie.
Co uzna za niepowodzenie?
Jeśli Polacy lub Żydzi odpowiedzą atakiem.
Co nim będzie, kamień rzucony w jego złotą głowę?
Czy to dostateczne podstawy do zburzenia miasta?
Zawsze przesadzasz, Kahlenberg.
Generał Tanz to odpowiedzialny oficer...
Wejść.
Pułkownik Mannheim do generała Kahlenberga.
Omówimy to później.
I nie martw się o Tanza. Zajmę się nim.
Pułkownik Mannheim, sir.
- Chciał mnie pan widzieć, generale. - Tak.
Pułkowniku, chciałem spotkać się z panem w sprawie...
Cholera, co to było?
Tak.
Tak, teraz pamiętam.
Ma pan w sztabie majora Grau.
Stój!
Major Grau, do generała Tanza.
Major Grau?
Chwileczkę, sir.
Daj mi Stanowisko Dowodzenia, pułkownika Sandauera, pilnie.
Blokada drogi 4 wzywa SD.
Słyszysz mnie? Odbiór.
Podnieś ręce do góry.
Ręce do góry.
Pułkownik Sandauer na linii, sierżancie.
Pułkowniku Sandauer, jest tutaj major Grau.
Chce się widzieć z generałem. Moje rozkazy...
Co? Tak, sir. Tak jest.
Może pan przejść, majorze.
Zatrzymaj się!
Naprzód.
- Dobrze, że masz choć jednego przyjaciela. - Na to wygląda.
Ręce do góry!
Ruszać się. Dalej.
Daj ich tutaj. Tutaj.
Cofnąć się!
Nazwisko?
Imię?
- Zawód? - Stać!
- Major Grau. - Tędy, sir.
Zaczekaj tu na mnie.
Tu jednostka radiowa Wehrmachtu
przydzielona do Generalnego Gubernatorstwa.
Jest to bezpośednia transmisja z Warszawy.
Stoję kilka metrów od generała Tanza, bohatera z Leningradu.
Prowadzi manewry na ulicach miasta.
Cały rejon jest tymczasowo ewakuowany w interesie bezpieczeństwa publicznego.
Sektor pierwszy melduje, że faza pierwsza zakończyła się powodzeniem.
Sektor trzy, nie napotkano oporu.
Dziękuję, Sandauer.
Żołnierze, rzecz jasna, są oddani swemu dowódcy.
To wspaniały spec od wojny
i sama jego obecność skłania ludzi do nadzwyczajnej dzielności.
Operacja przebiega zgodnie z precyzyjnym planem.
Mieszkańcy są bardzo pomocni i przyjacielscy.
Sektor czwarty melduje: faza pierwsza w toku.
Sektor drugi, miotacze ognia gotowe do akcji.
Kontynuować fazę pierwszą do otrzymania dalszych rozkazów.
Dowództwo do wszystkich sektorów: kontynuować fazę pierwszą do otrzymania innych rozkazów.
- Sektor główny, miotacze ognia gotowe. - Ruszać.
Naprzód marsz.
Generale Tanz?
Za kilka minut.
Stój!
Trzymaj go!
Stać! Ognia!
- Sandauer!
- Gotowość do fazy drugiej. - Fazy drugiej, sir?
Gotowość do fazy drugiej.
Tak jest, sir.
Zawiadom wszystkie jednostki. Faza pierwsza zakończona.
- Przygotować się do fazy drugiej. - Tak jest.
- SD do wszystkich sektorów, przygotować się do fazy drugiej.
Faza druga!
Faza druga.
Tak, sir. Faza druga.
Faza druga.
Ognia!
Teraz, majorze, może pan pytać.
On odszedł, sir.
Ten maniak zniszczy pół miasta.
Jedziemy.
Mówisz, że nie było żadnego realnego oporu?
Żadnego, byłem tam.
Jeden strzał, to wszystko, a on rozwalił miasto!
Zaraz, zaraz, nie jesteśmy generałami.
To jest ich sprawa, nie nasza.
My jesteśmy tu po to, by przekładać papierki.
Dla ciebie właśnie nadeszły.
Gratuluję.
Czego?
Dostałeś awans na podpułkownika.
Awans?
I przeniesienie do Paryża z dniem dzisiejszym.
- Szczęściarz. - Przeniesienie, ale dlaczego?
Kto to podpisał?
Generał Gabler, naturalnie.
Co robisz?
Dowiem się, gdzie ten rozkaz powstał.
- I na czyje polecenie. - Uspokój się. Już sprawdziłem.
Generał Kahlenberg. On rekomendował twoje przeniesienie.
Na pewno on?
Musiałeś wywrzeć na nim wrażenie wczorajszej nocy.
Na to wygląda. Dziękuję, pułkowniku.
Masz szczęście, wiesz.
To kwestia spojrzenia.
Przede wszystkim, majorze Grau, nie za dużo zapału.
Mam gorliwą naturę. Nic na to nie poradzę.
Tak, inspektorze, byłem w Warszawie z generałem Tanzem.
I nie podoba mi się, że dziennikarze
próbują z niego zrobić nieludzkiego potwora. Nie był taki.
Proszę wybaczyć, inspektorze. Zatrudniamy teraz wielu obcokrajowców.
Nie możemy znaleźć Niemców chętnych do ciężkiej pracy.
Widziałem generała Tanza w polu, wśród rannych, umierających.
Był nadzwyczajny.
Współczujący, delikatny.
Wie pan, że po Leningradzie,
Hitler zakazał generałowi wystawiać się na ogień wroga.
To była dla niego męka. Był szczęśliwy tylko w bitwie.
Tak?
Uczę się hiszpańskiego.
Wkrótce wszystko będzie zautomatyzowane.
Oprócz kierownika, oczywiście.
I wtedy w lipcu 1944, zostaliśmy przeniesieni do Paryża.
Alianci byli już wtedy w Normandii
i Hitler rozkazał nam, by zatrzymać ich przed Paryżem.
Prawie nam się udało, ale armia została zdradzona, jak zwykle.
Nie rozmawiajmy o polityce. To szkodzi interesom.
Pytał mnie pan o Paryż.
To był dla nas raj, szczególnie po Rosji.
Pamiętam to lato jakby to było wczoraj.
Puste ulice, upał, spokój.
Wszystko tanie.
Byłem w Paryżu ostatniego lata. Boże, te ceny...
Kiedy zobaczyłem rachunek hotelowy, nie mogłem uwierzyć.
Ale w lipcu '44, Paryż był ciągle naszym miastem.
Może to nietaktowne, ale kochaliśmy Paryż.
W każdym razie, gen. Tanz i ja mieliśmy dotrzeć tam 20 lipca.
W ostatniej chwili generał zdecydował się przyjechać kilka dni wcześniej.
Wysłałem gońca do sztabu 7 Korpusu w Wersalu,
by poinformował, że będziemy w Paryżu 17-go.
Jak pan widzi, podaję bardzo dokładne daty.
Jak się okazało, dobrze że przybyliśmy właśnie wtedy.
Ale byli też tacy. którym nie podobał się
nasz wcześniejszy przyjazd.
Dziękuję, to wszystko.
Będę z generałem Gablerem w pokoju odpraw.
A moja przepustka? Wszystko w porządku?
Na litość boską, uspokój się!
Operacja Hartmann, faza pierwsza, rozpocznie się jutro, 18 lipca o 9:15
kiedy kapral zamelduje się na dworcu.
Z samochodem.
Słusznie zażądanym z parku samochodowego.
Faza druga, kapral spotyka tajną przesyłkę z Berlina.
- Potem? - Potem faza trzecia.
24-godzinna przepustka kaprala zaczyna się jutro w południe.
- Masz ją? - Mam.
Kapral i córka generała.
Sam się prosisz o kłopoty.
Ale to twój pogrzeb, nie mój!
Druga armia brytyjska przesunęła się w lewo
próbując odciąć nasze dywizje pancerne od dostaw zaopatrzenia.
W ciągu ostatnich 48 godzin wróg z powodzeniem
przekroczył rzekę Ohm, tutaj i tutaj.
Zdołaliśmy zatrzymać ich tutaj
z pomocą 12 dywizji pancernej SS.
Więc?
- Co teraz zrobimy? - Dokładniej, co ty teraz zrobisz?
- My. To dotyczy nas obu. - Generale Gabler.
- Marszałek wzywa pana na godz. 4:00. - Dziękuję, majorze.
Przyznaję, że to dla ciebie niewygodne.
Znacznie gorzej. Dlaczego?
Dlaczego generał Tanz przyjeżdża trzy dni wcześniej niż planowano?
- Podejrzewasz coś? - Przyjeżdża prosto od Hitlera.
Czy to nie dziwne?
Chcę tego posłuchać.
Amerykańska 1 Armia zjęła miasto Saint-Claude.
Nasze oddziały wycofują się na nowe pozycje na południu i południowym wschodzie.
Generale Gabler, generale Kahlenberg.
Nigdy nie miałem okazji podziękować za awans.
Przepraszam. Grau, Abwehra, Warszawa 1942.
Miło pana widzieć, pułkowniku.
Postanowiliście panowie przenieść mnie do Paryża.
Zrobiliśmy co możliwe, by sprawić panu przyjemność. Miłego dnia.
Słyszałem, że wkrótce dołączy także generał Tanz.
Jak za dawnych czasów.
Przepraszam. Chciałem tylko się przywitać.
Generale.
- Nieznośny facet. - Dziwne, co?
Chyba już wszyscy wiedzą o przyjeździe Tanza.
To mi się nie podoba.
- To wszystko mi się nie podoba. - Oczywiście.
To zawsze nieprzyjemne kiedy kot wraca...
by pobawić się z myszą.
Możemy zasugerować kotu...
by wziął kilka dni urlopu, co na chwilę wyłączy go z gry.
W końcu jednak...
A więc przetrwał pan, drogi generale, tych kilka miesięcy w Rosji.
Wiem, że to musiało być piekło.
Muszę mieć 4.000 ludzi pod koniec tygodnia.
Dostanie ich pan.
Pułkownik Sandauer blisko współpracuje z generałem Kahlenbergiem.
To jak skrobanie ścian beczki, ale dostanie ich pan.
A w międzyczasie może weźmie pan kilka dni urlopu?
Odpocznie pan trochę, zwiedzi Paryż. Jest pan tu pierwszy raz.
Potrzebuję żołnierzy, a nie starców i dzieci.
Czynimy postępy. Generał Kahlenberg i ja.
Może ma pan ostatnią okazję, by obejrzeć Paryż.
To może w ogóle ostatnia taka okazja. Szkoda.
Konieczność.
Oczywiście, że to konieczne.
Surowe oceny, to ludzie szanują.
Proponuję, aby pozostawił pan nam to wszystko.
- Dowódca nie... - I pańskiemu doskonałemu płk. Sandauerowi.
Przygotowaliśmy panu apartament w... Kahlenberg?
W hotelu Excelsior.
Ma pan do dyspozycji samochód, kierowcę i co tylko zechce.
- Każdy musimy kiedyś odpocząć. - Nie mogę sobie na to pozwolić.
Nie widzę innej mozliwości, jak tylko zmusić pana do odpoczynku.
Czy mam wydać panu rozkaz?
Jeśli będę musiał, zrobię to.
Tak jest, sir.
Najwyraźniej nie byliście gotowi na mój przyjazd.
Bardzo dobrze.
Poświęcę jeden dzień na zwiedzanie miasta.
Wrócę do kwatery głównej 19-go o godz. 8 rano.
Dobrze poszło. Zyskaliśmy jeden dzień.
Potrzebujemy dwóch, do 20-go.
Zjedzmy jutro obiad razem z Eleanore.
- Przyjeżdża Ulrike. - To pech.
Oczywiście zapomniała powiedzieć, którym pociągiem.
- Zakładam, że jesteś teraz z nami. - W duchu, oczywiście, ale...
Będziesz musiał się zdecydować. Wkrótce.
Zdecydować się to jedno, mówić o tym drugie.
Za bardzo się przejmujesz.
Cierpliwość jest jedną z moich niewielu zalet.
Spocznij.
Sierżancie, połączcie mnie z komendanturą wojskową.
Kapralu?
Mam dla ciebie zadanie.
Wejdź.
Połącz mnie z biurem komendanta.
Dla generała Kahlenberga.
Będziesz z nim przez cały czas.
- 24 godziny na dobę, rozumiesz? - Tak jest.
Może wychodzić w nocy.
Znasz miejsca, które mogą zainteresować generała Tanza?
Kluby nocne, panienki, coś takiego.
Trochę.
Ale nie wiem w czym on gustuje.
Miejmy nadzieję, że to nie będziesz ty, kapralu.
Gdyby jednak tak się stało, to pamiętaj, służysz ojczyźnie.
Spróbuję zapamiętać.
Zadzwoń do mnie, gdyby chciał jechać do swojej kwatery głównej.
- Dzwoń tutaj albo do hotelu. - Tak, sir.
Po dokładne instrukcje zgłosisz się do płk. Sandauera.
Sir?
O co chodzi?
Miałem jutro otrzymać 24-godzinną przepustkę.
To niemożliwe.
Czy mogę prosić o wolną godzinę jutro rano?
Nie.
- Hartmann?
To jest ważne.
Dobrze. Co my tu mamy?
Choroby dziecięce?
Odra.
Nie pamiętam. Nic poważnego.
Ospa wietrzna.
Moczenie nocne?
- Nie. - Boisz się ciemności?
Nie, nie bardzo.
Choroby weneryczne?
- Nie. - Dobrze.
- A książki? - Książki?
- Czytasz książki? - Tak, czytam.
- Co? - Wojna i Pokój.
Nietzsche, Upadek Zachodu.
Książki o psychologii, patologii?
Niewiele.
Pokaż ręce.
Dobrze. Masz pokój w hotelu generała.
Bedzie chciał obejrzeć główne atrakcje Paryża.
Przygotujesz plan podróży i przedłożysz mi.
Na tyłach generał kładzie się o 23:45.
Rzadko pije i pali,
więc pewnie będziesz wolny wieczorem.
To jest mój prywatny numer,
gdybyś mnie potrzebował.
Potrzebował, sir?
Gdyby zdarzyło się coś niezwykłego, dzwoń do mnie natychmiast.
- Rozumiesz? - Tak jest.
Powodzenia.
Dziękuję.
Unikaj cmentarzy, grobowców, wzmianek o śmierci.
Tak jest.
- Do inspektora Moranda. - Trzecie piętro, pokój 158.
- Kogo zapowiedzieć? - Dziękuję. Sam znajdę.
Witam, pułkowniku Grau w mojej pajęczej sieci.
Skąd pan wiedział, że to ja?
Jaki inny niemiecki pułkownik wszedłby niezapowiedziany?
Pewnie pułkownik SS.
Zobaczyłem pańskie odbicie w oknie.
Niemożliwe, jest zbyt brudne.
- Nie jest pan uczulony na kurz. - Stare zbrodnie, pułkowniku.
One wytwarzają dużo kurzu.
Nierozwiązane zbrodnie.
Kurz na nich osiadł.
Ale zawsze możemy je wznowić.
Co pana sprowadza? Proszę usiąść.
Przepraszam za ten upał, ale to już prawie sierpień,
kiedy większość paryżan opuszcza miasto.
Miejmy nadzieję, że Niemcy znajdą dobry powód, by zrobić to samo.
Saint Lô wpadło dziś w ręce Aliantów.
BBC?
- Kawy? - Nie, dziękuję.
Ma pan akta na każdego, prawda?
- Każdego interesującego. - Zarówno Niemców, jak i Francuzów?
Na specjalne życzenie niemieckiego wywiadu,
od czasu do czasu przyglądamy się interesującym Niemcom.
Takim jak ja?
- Zawsze uważałem pana za interesującego. - Dziękuję.
A niemieccy generałowie?
Cóż, co z nimi?
Generałowie są interesujący?
Jeśli tak jest, przyglądamy się im również.
To nazwiska trzech generałów. Chcę wiedzieć o nich wszystko.
Wszystko to może trochę za dużo.
Czego dokładnie pan szuka?
Jeden z nich jest mordercą.
Tylko jeden?
Zabójstwa to ich zawód.
To co jest zachwycające w wielkiej skali, w małej jest potworne.
W czasach, kiedy musimy dawać medale masowym mordercom,
spróbujmy wymierzyć sprawiedliwość małemu przedsiębiorcy.
Dobrze powiedziane. Z przyjemnością panu pomogę.
Wiem, że nie ma nic za darmo. Nawet między kolegami.
Zwłaszcza między kolegami.
W zamian za pańskie informacje...
zaaranżuję zwolnienie trzech francuskich partyzantów.
Dziękuję.
- Ma pam wśród nich faworyta? - Nie, prawdę mówiąc nie.
W noc morderstwa,
każdy z nich miał coś do ukrycia.
Ta noc była...?
12 grudzień 1942, Warszawa.
Jak tylko rozpocząłem śledztwo, zostałem przeniesiony do Paryża.
- Przez mordercę? - Prawdopodobnie.
Przez dwa lata chciałem wznowić tę sprawę.
Teraz mogę. Od dziś wszyscy trzej są w Paryżu.
Generał Gabler.
Ma słabość do dziewcząt takich, jak zamordowana.
Dziewczyna. Zbrodnia namiętności.
Namiętności charakterystycznej dla Markiza de Sade.
Przestępstwo na tle seksualnym. Dlaczego to tak pana interesuje?
Była też niemiecką agentką.
Mogła zginąć dlatego, że coś wiedziała.
To dlatego najbardziej intryguje mnie Kahlenberg.
Zdaje się nie mieć życia prywatnego,
a jednak znika od czasu do czasu.
Nikt nie wie gdzie i dlaczego.
A generał Tanz?
Kompletny maniak.
Widziałem jak zniszczył całą dzielnicę Warszawy dla czystej przyjemności.
Na froncie wschodnim znany jest jako Rzeźnik.
Wytracił większość swoich dywizji w Rosji.
On bawi się śmiercią. I dlatego, jakby na przekór,
nie sądzę, aby on był tym, którego szukam.
Kto ma władzę, by zniszczyć miasto, kiedy tylko zechce
nie zajmuje się czymś tak drobnym, jak zabicie dziewczyny.
Oczywiście mogę się mylić.
- Hartmann? - Tak.
- Sierżant Kopatski, ordynans generała.
Jak na razie.
Nie wyjąłem sznurowadeł z butów przed czyszczeniem.
Na litość boską, gdzie masz rękawiczki?
- Zostawisz ślady palców. - Nie mam rękawiczek.
- Nikt mi nie powiedział. - Weź moje.
To są generalskie racje wakacyjne.
Butelka koniaku, termos z kawą o temp. 40 stopni,
200 sztuk papierosów.
Generał pije?
Jak gąbka, tylko nigdy tego nie pokazuje.
Połóż aktówkę na tylnym siedzeniu.
Po prawej stronie.
Kiedy opuszcza samochód, wyczyść popielniczki.
On pali jak komin.
Wyczyść wszystko w zasięgu wzroku.
Wyczyść wszystko poza zasięgiem wzroku,
wliczając silnik.
Jeśli tego nie zrobisz, urwie ci głowę.
Została sekunda do 9:00.
Idzie.
Dałem mu wszelkie instrukcje.
- Nazwisko? - Kapral Kurt Hartmann, sir.
Pokaż generałowi ręce.
Dobrze, nie stój jak głupi. Załóż rękawiczki.
Zna Paryż.
Przygotował plan zwiedzania, który zaaprobowałem.
Do zobaczenia jutro rano w kwaterze głównej
Tak, generale.
Zwalniam sierż. Kopatskiego z funkcji ordynansa.
Dziś rano rozmazał pastę na sznurowadłach.
- 14 dni zakazu opuszczania koszar. - Tak, generale.
Właśnie minęliśmy Plac Vendôme.
Kolumna ma wysokość 142 stóp i została wzniesiona w 1810 r.
Zużyto na nią brąz z 1200 armat zdobytych pod Austerlitz.
Na szczycie znajduje się posąg Napoleona.
Przed nami Ogrody Tuileries.
Pałac Tuileries znajdował pośrodku.
W 1792 roku, w czasach Rewolucji francuskiej,
tłum paryżan zaatakował pałac,
zmuszając króla i królową do ucieczki.
Spłonął...
w 1871.
Wjeżdżamy na Plac de la Concorde.
Jeden z najpięknejszych w Paryżu.
Tutaj, w jego centralnej części
Ludwik XVI i Maria Antonina
zostali ścięci podczas rewolucji.
W miejscu, gdzie stała gilotyna znajduje się obecnie obelisk.
Patrz na drogę, kapralu.
Tak jest.
- Fräulein Gabler? - Tak.
Sierżant Kopke z kwatery głównej pani ojca.
Skąd wiedzieli, którym pociągiem przyjadę?
Nie wiedzieli.
Więc?
Jestem kuzynem Hartmanna.
Nie mamy przed sobą tajemnic. Jak bracia.
- Nic mu nie jest? - Nigdy nie było lepiej.
W ostatniej chwili przydzielono go do generała Tanza.
Tylko na dzisiaj. Dlatego nie mógł po panią wyjść.
Co słychać w ojczyźnie?
Czy jakieś miasta ocalały z bombardowań?
Kilka, tu i tam.
Paryż jest miastem otwartym. Nie będzie bombardowany.
Nienawidzę bombardowań.
Tędy, Fräulein Gabler. Samochód czeka na zewnątrz.
Zabiorę panią do hotelu ojca.
Hartmann także tam mieszka.
Z generałem Tanzem, tylko dzisiejszego wieczora.
Wpadniecie tam na siebie prędzej czy później,
w hallu czy gdzie indziej.
Galeria jest zamknięta dla publiczności.
Wydano specjalne zezwolenie, aby mógł pan obejrzeć obrazy.
Większość została skonfiskowana i zebrana tutaj
przed wysłaniem do Niemiec.
Generał Tanz. Dostałeś zawiadomienie.
Tak, kapralu. Tutaj są wszystkie informacje.
Po prawej stronie obrazy Bouchera,
XVIII-wiecznego malarza francuskiego.
Wszystkie te obrazy zostały wybrane
dla Reichsmarschalla Goeringa.
Co tam jest?
Obrazy do prywatnego zbioru marszałka.
Jakie malarstwo?
Modernizm i jacyś impresjoniści.
Dekadenci?
Sadzę, że tak.
Światło.
Toulouse - Lautrec, Le Divan
Renoir, Naga, namalowany w 1910
Gauguin, Na Plaży, z okresu tahitańskiego.
Inny akt Renoir'a.
Soutine, Le Garcon d'etage.
Degas, Pudełko, namalowany w 1886.
Van Gogh, Vincent, Autoportret,
czasami nazywany Vincent w płomieniach,
namalowany w zakładzie dla obłąkanych u schyłku życia.
Tutaj obraz Cézanne'a.
Jak śmiesz mnie dotykać?
Przepraszam, ale...
Nigdy więcej tego nie rób!
Myślałem, że gen. Gabler dołączy do nas.
Ostatnio gen. Gabler nie jada lunchu.
Naprawdę? To może odbić się na jego zdrowiu.
Tak. Mówiłem mu to.
Jednakże...
Gdy zakończymy operację, dołączy do każdego posiłku.
Może wtedy nie być zaproszony.
Przejdziemy do ogrodu?
Wspaniale rozkwitły róże w tym roku.
To wspaniałe miejsce.
Dziękuję, generale. Spędziliśmy tutaj dwa cudowne lata.
Opuszczę je z żalem.
Hitler jest teraz w kwaterze głównej w Rastenburgu.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, pojutrze
w przybliżeniu o 13:30,
będzie martwy.
Właściwie, spodziewamy się, że będzie martwy.
Te przeklęte chrząszcze. Są wszędzie.
Skąd pan wie, że Hitler nie zmieni planów w ostatniej chwili?
Już dwa razy w tym miesiącu byliśmy gotowi.
Co będzie, jeśli się nie uda?
Zostanie pan stracony, pułkowniku.
Przypuszczam, że Gestapo zna już nazwiska większości z nas.
- To nasza ostatnia szansa. - Również z militarnego punktu widzenia.
Alianci przekroczą Ren przed zimą. Teraz albo nigdy.
Na szczęście nie jesteśmy już sami.
Mamy poparcie największego niemieckiego żołnierza,
feldmarszałka Rommla.
To dla armii wielka różnica.
Rommel jest popularniejszy nawet od Hitlera.
Rommel jest prawie we wszystkim lepszy..
Chcemy, by został prezydentem Republiki Niemieckiej.
W tej chwili feldmarszałek Rommel objeżdża front zachodni,
ale gdy będzie potrzebny, dołączy do nas.
Spróbuj utrzymać tę pozycję jeszcze jeden dzień.
Wtedy powinny dotrzeć uzupełnienia.
Przepraszam, sir.
Pilna przesyłka.
Wróg przełamał front w pobliżu Coutance.
Zrób co się da.
Proszę być ostrożnym na drogach, panie marszałku.
Wróg całkowicie panuje w powietrzu.
Generał von Eisenbeck jedzie do Rastenburga, z raportem dla Fűhrera.
Proszę powiedzieć Fűhrerowi, że SS prędzej zginie, niż zawiedzie.
Powtórzę, generale.
Zatrzymam się na noc w Livarot. Jutro będę w kwaterze głównej.
A potem? Gdzie będzie pan osiągalny?
Kto wie?
20-go może będę w Paryżu.
Nie powinieneś wymieniać daty.
Data nic nie znaczy. Na razie.
Nadal uważam, że powinieneś czekać zanim się zaangażujesz.
Jestem zaangażowany.
Jesteś świadom, że jeśli oni zawiodą, będziesz rozstrzelany jako zdrajca?
Jestem zdrajcą,
zdradziłem szaleńca.
Który jest Naczelnym Wodzem, którego podziwiałeś i byłeś mu posłuszny.
Kiedy dowódca popada w obłęd traci prawo do dowodzenia.
Mamy niewielki wybór. Jeśli nie usuniemy go teraz,
będą nas traktować jak zdrajców ojczyzny.
Jeśli go usuniemy, historia może któregoś dnia nazwać nas patriotami i bohaterami.
Cokolwiek się zdarzy i tak będziemy źle osądzeni.
Pewnie masz rację. Ale mam nadzieję, że będziesz ostrożny.
Za późno na ostrożność. Wojna jest przegrana. Musimy się poddać.
- A jeśli on przeżyje? - Nigdy się nie podda.
Ten typ szaleńca nigdy tego nie zrobi.
Chce, żeby ciała wszystkich niemieckich mężczyzn, kobiet i dzieci
podsycały pogrzebowy stos, na którym w końcu umrze
w wagnerowskiej chwale.
Zamierzam odmówić mu tej chwały.
Zamierzam...
Samoloty wroga po lewej, panie marszałku. Zauważyły nas.
Kryj się! Zjedź z drogi, szybko!
- Przepraszam za spóźnienie. - Co się stało?
Feldmarszałek Rommel został ranny.
Ciężko?
Jest w śpiączce. Uważają, że umrze w nocy.
To straszne. Jak to się stało?
Jego samochód został ostrzelany przez aliancki samolot.
W tej sytuacji to koniec. Nie zgadzam się.
Zwariowałeś? Są inni generałowie.
- Tak, oczywiście. - Nie o tym myślałem.
Ale określona komplikacja, musisz to przyznać.
Madam, nie mogę zostać. Proszę mi wybaczyć.
Ulrike, witaj w Paryżu.
Zawsze dobrze widzieć dobrego generała.
Dobranoc, generale.
To się nie może udać. Nie masz Rommla.
Masz Tanza wracającego jutro do służby.
- Tylko cud może ci teraz pomóc. - Więc pomóż cudowi.
Trzymaj jutro Tanza z daleka od kwatery głównej.
Zrobię co w mojej mocy, oczywiście.
Ale pamiętaj, jeśli się nie uda możesz potrzebować przyjaciela.
Kogoś, kto jest nieskażony.
Dlatego uważam, że będzie najlepiej dla wszystkich
jeśli pozostanę neutralny i zaczekam na właściwy moment.
Nie zmuszaj mnie, bym skręcił kark skacząc przez mur,
kiedy mogę pozostać użyteczny siedząc na nim.
Wiesz, o czym myślę?
Tak, wiem.
Do odpowiedniej restauracji.
Bardzo czystej.
Czy nie powinniśmy wrócić do hotelu, sir?
Dlaczego?
Pomyślałem, że może być pan zmęczony.
Tak.
Powiedz mi, kapralu, czy zauważyłeś w Paryżu ograniczenia
które pobudzałyby intelekt i żołądek?
- Żadnych, sir. - Wtedy musielibyśmy je przekroczyć.
Zgłosisz się do mnie dokładnie za 30 minut.
Kapralu.
Masz być po cywilnemu.
Ubranie dostaniesz od portiera.
Jestem spragniona.
Kiedy mężczyzna milczy,
to albo jest nieśmiały albo wiele wycierpiał.
Za dobrze wyglądasz, by być nieśmiały.
Jeśli cierpiałeś...
mogę ci pomóc o tym zapomnieć.
Najwyraźniej nie dość wycierpiałeś.
Obudzisz mnie o 7:30.
Woda w wannie - 31 stopni.
Na śniadanie 4 surowe jajka, dwie grzanki,
kawa, odrobina brandy.
- Tak jest. - Dobranoc, kapralu.
- Czy mógłbym rozmawiać z Fräulein...? - Kurt.
- Pamiętasz mnie? - Tak, królowa Polski.
Powrót z wygnania.
Tak często o tym myślałem.
Czy to, o czym myślałeś, może się zdarzyć?
Tak. Bezzwłocznie, sir.
- Cholera! - Generał Tanz?
Pułkownik Sandauer. Chce, żebym spał w apartamencie Tanza.
Nie.
Nie bedę.
Nie zmieniłeś się. A ja?
Chyba nie jestem taka sama.
Dlaczego? Co się zmieniło?
Dokładnie nie wiem.
Powiesz mi, dobrze? Tylko ty jeden możesz to zrobić.
Tak, powiem ci.
Musisz iść?
Tak albo mnie rozstrzelają.
Nie, nigdy.
Nie przejmuj się. Spotkamy się jutro.
Kto wie, gdzie będziemy jutro.
Przepraszam. Gdzie się spotkamy?
Bądź tam o 19:00.
Jeśli mnie nie będzie, spytaj o Raymonde. To całkiem bezpieczne.
Będziesz mógł wytrzymać do 19:00?
Nie.
Ani ja.
Idź szybko.
Kurt.
Nie mamy za wiele szczęścia.
Dlatego może być tylko lepiej.
Dobranoc.
Kto tam?
- Kapral Hartmann, - Co?
Dzwonił płk. Sandauer i powiedział, że mam spać tutaj.
- Kto tam? - To ja, sir.
Tak?
Pańskie śniadanie.
Czarna kawa, dwie trzecie filiżanki, bez cukru.
Woda miała 32 stopnie, o jeden za dużo.
Przepraszam.
Pański mundur.
Kapralu.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie, nic.
- A więc wszystko w porządku? - Tak jest.
Nalegam na absolutną szczerość.
Tak jest, sir.
Więc?
Myślę, że pan generał się wczoraj dobrze bawił.
Ostatecznie jesteśmy w Paryżu, a pan generał ma urlop.
- Nie powinno się to obchodzić! - Nie, sir.
Masz wykonywać rozkazy, nic innego nie ma znaczenia.
- Tak jest. - Kim jesteś z zawodu?
Muzykiem. Studiowałem grę na fortepianie.
Tam leżą jakieś broszury. Nie wiem skąd się tutaj wzięły.
Pewnie portier przyniósł je dla mnie.
Powinienem obejrzeć dzisiaj te obrazy.
Zorganizuj to, Hartmann.
- Ale sir. - Tak?
Proszę wybaczyć, ale miał pan dzisiaj wrócić do służby.
- Wezmę jeszcze jeden dzień urlopu.
Trochę mnie to mierzi, ale nawet ja muszę odpocząć od czasu do czasu.
To jest jak fizjologia.
Oburzające, ale nieuniknione.
Wszystko co pan rozkaże.
Powinieneś się cieszyć, Tanz wraca do służby dopiero jutro.
- Naprawdę? - Cuda zdarzają się od czasu do czasu.
Wejść.
- Przepraszam, generale. - Tak.
Dzwoniono z komendantury. Ma się pan natychmiast stawić w kwaterze głównej.
Dziękuję.
O co chodzi?
A jak myślisz?
Co tam jest?
Nowoczesne malarstwo.
Pamięta pan. Chciał je pan obejrzeć.
Sztuka dekadencka?
Tak jest.
Toulouse - Lautrec, Le Divan.
Renoir, Naga, namalowany w 1910.
Gauguin...
- Pułkownik Grau? - Tak.
Pułkownik Grau.
Prywatny pokój?
Dawno nie widziałem nieprzyzwoitego luksusu w środku dnia.
Nic nie jest dla nas zbyt dobre, pułkowniku.
Dajmy czerwonemu winu okazję pooddychać.
Proszę się nie przejmować maitre d'hôtel. To jeden z moich ludzi.
A kelner jest pewnie nasz.
Mam nadzieję, że chociaż kucharz jest neutralny.
- Białego wina? - Dziękuję.
Do wystroju wnętrza brakuje tylko dwóch tancereczek.
Sex i świetna kuchnia nie powinny się mieszać. Albo jedno albo drugie.
Dzisiaj to drugie. Jutro...
znajdę tancerki.
Co ma pan dla mnie?
Coś niezwykłego.
Co?
Zdarzy się inne morderstwo i to z udziałem jednego z generałów.
- Którego? - Kahlenberga.
Proszę mówić.
Nie powinienem panu tego mówić.
Dlaczego?
Ponieważ jako Francuz, pochwalam w pewnym sensie to co robi.
Pochwala pan?
Morderstwo?
To morderstwo...
jest częścią spisku na życie Hitlera.
Drogi przyjacielu, był już tuzin spisków na jego życie od początku wojny.
Nie na taką skalę. Bierze w nim udział połowa generałów w Paryżu.
- Wiem. - Wie pan? Skąd?
Podobnie jak wiem, że pański kryptonim
w ruchu oporu brzmi "Abelard."
- Więcej wina? - Proszę.
Zachwycające. Jeśli zamach się powiedzie, może zdołam wyznać...
że zawsze wolałem burgunda od reńskiego.
Czy znalazł pan coś, powiedzmy - prywatnej natury?
Zdumiewające.
Mówię panu o spisku...
Mówię o spisku, a pan nie jest zainteresowany.
Ale jeśli mogę pomóc w rozwiązaniu zabójstwa dziwki, jest pan zachwycony.
Tu nie chodzi o proporcje. To po prostu było wcześniej.
Pułkowniku Grau, jeśli...
Jeśli generałowie zabiją Hitler, wojna się skończy.
Pokłada pan w nich większą wiarę, niż ja.
Kiedy wszystko szło dobrze,
generałowie cieszyli się wojną tak samo Hitler.
Teraz, gdy przegrywamy, chcą ratować własną skórę.
To naturalne, ale...
Inspektorze, interesuje mnie tylko ten generał, który zabił dziewczynę
i myślał, że ponieważ jest generałem, może udawać Boga w łóżku i w bitwie.
Zamierzam mu pokazać, że nie jest Bogiem.
I że pan nim jest?
Moje szaleństwo jest na mniejszą, świecką skalę.
Po prostu chcę zobaczyć sprawiedliwość.
A co pan ma o innych generałach?
Jest pan zadziwiający.
Naprawdę pan tak myśli? Zawsze uważałem, że jesteśmy podobni.
Tak, tylko ja jestem ostrożny.
Niewiele to posunie sprawę naprzód.
Tanz wydaje się nie mieć ludzkich zainteresować.
Zagląda do butelki od czasu do czasu. Ma coś z odglądacza, mógłbym powiedzieć.
Gabler to typ seksualnego atlety.
Chadza na dziewczyny do Bois de Boulogne,
ale o ile wiemy, żadnej nie próbował zabić.
Kahlenberg był zbyt zajęty spiskowaniem.
Wszystkie istotne szczegóły są tutaj.
Niewiele by ruszyć z miejsca.
A tutaj, zwolnienie tych trzech Francuzów.
Dziękuję.
Jeśli będę mógł panu kiedyś pomóc...
- Informacje? - Oczywiście, ale miałem na myśli...
Alianci wkrótce tu będą.
Paryż znów będzie francuski. Może pan potrzebować pomocy.
Dziękuję.
Doceniam to.
Proszę wejść, generale.
- Są jakieś wiadomości? - Jeszcze nie.
Oczekujemy w każdej chwili.
Głównodowodzący na terenie Francji.
Przepraszam, że wezwałem was w tak krótkim terminie.
Niektórzy z was się nie znają.
Uznajmy, że zostaliście sobie przedstawieni.
Zaangażowaliśmy się w to i teraz musimy działać szybko.
Po pierwsze.
Jutro, ok. godz. 13-tej, jeśli wszystko pójdzie dobrze,
powinniśmy odebrać z Berlina sygnał "Walkiria".
To słowo oznacza,
że Hitler nie żyje i że mamy nowy rząd.
Przystąpimy do aresztowań
wszystkich oficerów SS i Gestapo na terenie wielkiego Paryża.
Pan, generale, będzie odpowiedzialny za aresztowania oficerów SS.
Tak jest.
Jakie są rozkazy w przypadku oporu?
W razie oporu strzelać, by zabić.
Pan zajmie się Gestapo.
Pułkowniku,
przejmie pan kontrolę nad łącznością telefoniczną.
Majorze,
pan zajmie się radiostacjami.
Wszystkie programy informacyjne będą przez nas monitorowane.
Generale Kahlenberg,
zorganizuje pan rozbrojenie Dywizji Nibelungen w Cormet
i aresztuje generała Tanza.
Kapralu!
- Tak, sir? - Zadbałeś o koniak?
Jestem na służbie. Możesz siedzieć.
Dziękuję.
Na mój rachunek. Co chcesz?
- Wodę Vichy. - Vichy!
Dobrze wywiązałeś się z roli ordynansa i przewodnika.
- Dziękuję. - Z wyjątkiem wody do kąpieli.
Przepraszam.
Dzwoniłeś już do pułkownika Sandauera?
Nie, nie dzwoniłem.
Wnioski, jakie wyciągnąłeś z mojego zachowania, są fałszywe i niebezpieczne.
Zdefiniuj termin "sztuka dekadencka."
To kwestia interpretacji.
Technicznie rzecz biorąc, być dekadentem,
to być słaby, pozbawiony energii, jałowy.
Osobiście uważam, że obrazy, które oglądaliśmy, nie były dekadenckie.
Dlatego też nie wiem, czym jest dekadencja. Nieoficjalnie oczywiście.
Jako dzieła sztuki, te obrazy mają głębię.
Mówią nam to, czego o sobie nie wiemy.
Są jak lustro, w którym odbija się to,
czego normalnie nie widzimy.
Masz dziewczynę?
- Tak, sir. - Usiądź.
Masz jej zdjęcie?
Nie.
To mój pierwszy urlop od lat, Hartmann.
Kazano mi go wziąć. Kazano. Co o tym myślisz?
To musiał być przyjemny rozkaz.
Niezupełnie, ale rozkazy muszą być wykonywane.
To dotyczy zarówno generałów, jak i kaprali.
Tak jest.
Powiedz mi,
gdy dochodzi do ostatecznego wyboru, kto jest ważniejszy,
ty czy ja?
Generał jest ważniejszy niż kapral.
Oczywiście. Pamiętaj o tym, cokolwiek się zdarzy.
Daj mi swój portfel, kapralu.
Przespaceruję się.
Masz dobry gust.
Zapłać rachunek i zostaw odpowiedni napiwek.
Może później zechcę dalej studiować szczegóły paryskiego nocnego życia.
Tak jest.
I duży koniak.
Mademoiselle?
Jest Raymonde...?
Przepraszam, szukam pana Raymonde.
Raymonde to żeńskie imię. A dokładnie, moje.
Kapral Hartmann nie miał czasu, by mi to wyjaśnić.
- Musisz być Ulrike. - Tak.
Mówił mi o tobie. Chodź.
Siadaj.
Tutaj, to jest jego stół.
Muszę cię uprzedzić, Niemcy nie przychodzą tu zbyt często.
- Nie są mile widziani? - A jak myślisz?
Niemile widziani. Przepraszam.
Ale Hartmann przychodzi. Jest inny.
Pewnie któregoś dnia partyzanci mnie zastrzelą za to, że go lubię.
Ale ludzie są ludźmi.
Musisz go dobrze znać.
Znałabym dobrze, gdyby ciebie wcześniej nie spotkał.
Nie martw się, nic więcej nie zrobię.
Wróciłeś?
Pewnie zmieniłeś zdanie?
Nic nie mówisz.
Dokumenty, proszę. Szybko!
Zostańcie na miejscach! Wszyscy! Szybko! Złapcie ich!
Zablokować wszystkie wyjścia!
Stać!
Wszyscy są aresztowani. Zabierz ich stąd.
To miejsce ma być zamknięte do odwołania.
Tak jest.
Chodź.
Idziemy.
Kapralu.
Tak jest. Przepraszam, sir.
W barze jest dziewczyna, blondynka.
Rozmawia z barmanem.
Poproś ją, żeby z tobą wyszła.
Tak jest.
Już dawno nie spotkałam nikogo z szoferem.
Nareszcie.
Powiedz mu, gdzie mieszkasz.
Rue Leandre, niedaleko Sacré Coeur. Wiesz, gdzie to jest?
Tak.
Później.
Nie spiesz się. Kiedy tylko zechcesz.
Tam dalej, dom na rogu po lewej.
Zaparkuj po drugiej stronie.
- Które piętro? - Drugie, od frontu.
On jest strasznie słodki. Nie może pójść także?
Jak powiadają, we troje nie jest się samotnym.
Nie, nie sądzę. Dobrze, chodźmy.
Patrz w okno. Możesz być mi potrzebny.
Tak jest.
W porządku, Fräulein Gabler, idziemy.
Kapralu.
Wejdź tutaj.
Wejdź.
Spójrz tam.
Pij.
Jesteś wrażliwym młodym człowiekiem.
Jesteś szalony.
Przeciwnie, jestem w pełni władz umysłowych.
Zrelaksowany, czujny, gotów do służby.
Gotów do zatrzymania za morderstwo!
Mnie też zabijesz?
Mam nadzieję, że nie będę musiał.
Spytałem cię dzisiaj, kto jest ważniejszy, generał czy kapral,
Odpowiedziałeś "generał." Zgodziłem się z tobą.
Ale kiedy generał powinien wisieć za brudne, krwawe morderstwo...
Wtedy kapral musi zawisnąć na jego miejscu.
- Ale ja mogę udowodnić... - Co?
Co możesz udowodnić, kapralu?
Że poderwałeś ją w nocnym lokalu? Ja tego nie zrobiłem.
Dlaczego ktoś miałby myśleć, że ja to zrobiłem?
Na szklance są odciski twoich palców.
Nie moich.
Twój identyfikator zostanie znaleziony w tym pokoju.
Nie mój.
Z góry to wszystko zaplanowałeś.
Nie możesz nic udowodnić, kapralu.
Powinieneś zniknąć.
Nic nie powiem do jutra rana,
kiedy nie stawisz się do służby
i zostaniesz uznany za dezertera. - A jeśli odmówię?
Zabiję cię.
Powiem policji, że ukradłeś samochód,
śledziłem cię, a ty przyjechałeś tutaj i zabiłeś dziewczynę.
Myślisz, że ktoś w to uwierzy?
Naturalnie. Jestem generałem.
Przyznaję, takie zabójstwo przyciągnie nieco uwagi,
całkiem niesłusznie, według mnie. W końcu, kim ona była?
Dziwką.
I w ostatniej chwili życia służyła pewnemu celowi.
Spędziliśmy razem dwa interesujące i przyjemne dni.
Nie chcę rozwalić twojej przystojnej główki na kawałki.
Odejdź stąd, Hartmann, tak daleko, jak się da.
Osiądź gdzieś.
Weź pieniądze i samochód.
Jesteś w cywilnym ubraniu. Masz przed sobą prawie całą noc.
Szybko wyjedź z Paryża.
Przeżyj.
Dlaczego?
Potrzebujesz wyjaśnień?
Zdarzyło się, to wszystko.
Nie mam wątpliwości,
że z wielu powodów, ale ta wojna...
Czy twoje doznania związane ze śmiercią są tak ograniczone?
Nasz wiek był świadkiem milionów śmierci dużo straszniejszych niż jej.
To fenomen natury poza naszą kontrolą.
A teraz, albo uciekasz, albo cię zabiję.
Czy jesteś tak szalony, że myślisz, że się z tego wywiniesz?
Już to zrobiłem.
To twoje życie jest w niebezpieczeństwie
Idź.
- Kto chce z nią rozmawiać? - Daj mi telefon, mamo.
Przykro mi. Jeśli się pan nie przedstawi, nie porozmawia pan z moją córką.
Nie powinnaś tego robić.
Najwyraźniej ktoś z twoich znajomych z nocnego lokalu.
Powinnaś pozwolić mi z nim porozmawiać!
Zadzwoni jutro rano, jeśli jest dżentelmenem.
W co wątpię, znając twoje zwyczaje.
Stałaś się dzikusem!
Czego chcesz? Jestem twoją córką.
Tym gorzej dla mnie.
Przynajmniej znowu żyję.
- Kahlenberg. - Tak.
- Przez cały dzień mnie nie będzie. - Gdzie jedziesz?
Na wieś. Barbizon. Obiecałem Eleanore. Śliczne miejsce.
Jest tam świetna restauracja. Powinieneś kiedyś spróbować.
- Wrócę wieczorem. - Do tego czasu będzie po wszystkim.
Tak, w jedna albo drugą stronę.
Nie spoglądaj tak ponuro.
Tak czy owak...
Operacja już się rozpoczęła?
Tak.
Teraz nasz człowiek powinien zbliżać się do trzeciego punktu kontrolnego
w Rastenburgu. Niesie teczkę z 4 funtami
dynamitu i automatycznym detonatorem.
Około 13-tej Hitler spotka się z generałami
i naszym człowiekiem.
Betonowe ściany bunkra wzmocnią efekt wybuchu.
Nikt w tym pomieszczeniu nie przeżyje.
Von Stauffenberg.
- Na odprawę o 13-tej? - Tak, sir. Właśnie przyjechałem z Berlina.
Miałem się zameldować, ale...
Drobna zmiana planów. Spotykamy się w baraku, o 12:30.
- Dobrze. - Tędy.
Berlin, ty szczęściarzu. Tutaj jest jak klasztorze w Wielki Post.
Doskonałe piekło.
Tam.
Tutaj.
To znaleziono w sypialni.
"Hartmann, Kurt. Kapral."
Nie wierzę w to. To zbyt oczywiste, zbyt proste.
- Co jeszcze? - Znaleźliśmy odciski palców...
na szklance po brandy i na klamce
- Sprawdzamy je. - Kim była ta kobieta?
Monique Demours, zawodowa prostytutka.
Opuściła bar Le Paradis około 11:30
z młodym Niemcem w cywilnym ubraniu.
Nie żyje co najmniej od północy.
Kompania B.
dowództwo 7 Korpusu.
Dowodzi nim generał Gabler. Zadzwonię później, inspektorze.
- Pułkowniku. - Tak?
Niech pan tam nie idzie. Nie dzisiaj.
Każdy dzień jest dobry, by złapać mordercę.
- Nawet dzień sądu ostatecznego? - Szczególnie dzień sądu.
Nasz strategiczny odwrót z Saint Lô spowodował, Mein Fűhrer,
że możemy skierować uderzenie na linię wroga tutaj,
w pobliżu Mortain.
- Jeśli się powiedzie... - Już dobrze, dziękuję.
Powinniśmy zająć pozycję by przebić się do Avranches,
i odciąć 3 armię amerykańską od ich 1 armii.
i od Anglików.
Dwie nasze elitarne dywizje pancerne,
12 Dywizja Pancerna SS,
i 21 Dywizja Pancerna,
jak również 346 Dywizja Piechoty przesuwają się na zachód
by wzmocnić nasze pozycje tutaj.
Zgodnie z pańskim rozkazem, 5 Dywizja Spadochronowa...
Czekam na pilny telefon z Berlina. Zaraz wracam.
Według meldunków otrzymanych z frontu wschodniego
nasze oddziały musiały wycofać się ze swych pozycji.
Wróg atakuje na całym froncie
między Lublinem i Brześciem.
Dalej na południu 3 armia rumuńska
walczy z 90 dywizjami piechoty wroga.
Zadzwonię natychmiast jak się czegoś dowiem.
Tak, oczywiście, że tak.
Co? Jest...
12:42.
To trochę za wcześnie.
Dobrze.
Generale, ubiegłej nocy popełniono kolejne morderstwo.
Pan i te morderstwa.
Są na świecie ważniejsze rzeczy niż zamordowanie dziwki.
Jeden z pańskich ludzi, kapral Hartmann, zaginął.
Czy wie pan coś o nim?
Tak? Tak, sir.
Nie, nie słyszałem.
Oczywiście. Zaraz jak usłyszę, zadzwonię.
Dziękuję.
Będę się streszczał. Kapral Hartmann...
Zaginął. Wiem.
Nie był wybitnym żołnierzem. Pewnie zdezerterował.
Która godzina?
- 12:42. - 12:42.
Tak.
Wróg skierował znaczne siły na zachód...
- Pułkownik von Stauffenberg jest następny. - Zaraz wróci.
Nikt nie mógł tego przeżyć. Wracamy do Berlina.
Szybko!
Rastenburg wzywa Berlin. Rastenburg wzywa Berlin.
Nie widziałem Hartmanna od chwili, gdy skierowałem go do gen. Tanza.
- Był z gen. Tanzem ubiegłej nocy? - Tak, oczywiście że był.
I właśnie Tanz meldował o jego dezercji.
Generał Tanz.
- Kahlenberg! /- Walkiria. Powtarzam. Walkiria.
Właśnie otrzymałem wiadomość.
Walkiria.
To oficjalne, Hitler nie żyje. W Berlinie jest nowy rząd.
Będziemy postępować zgodnie z planem.
Pan, pułkowniku, zacznie rozbrajać Dywizję Nibelungen.
Mogą stawiać opór.
Jesteśmy gotowi.
Koszary muszą być odcięte o 14:00.
Pan przerwie łączność pomiędzy dywizjami
i światem zewnętrznym.
Dokładnie o 14:30 aresztuje pan generała Tanza.
Oto nakaz aresztowania podpisany przez komendanta.
Jest oskarżony o zdradę.
- Niech pan będzie ostrożny, generał Tanz jest... - Wiem, kim on jest.
Powodzenia.
Dowództwo Dywizji Nibelungen w Cormet.
Pospiesz się.
Mueller, znajdź pułkownika Hinkela przez radio.
3 i 4 Batalion wyruszają do Cormet.
- Spotkanie o 13:45. - Tak jest.
Chodźcie ze mną.
/ Pilny komunikat / do wszystkich żołnierzy Wehrmachtu.
/dowództwo we Francji potwierdza / śmierć Führera w Rastenburgu.
/ Oficerowie SS są zatrzymywani w interesie / bezpieczeństwa narodowego.
Stać!
Pułkownik Grau, pilnie do generała Tanza.
Dokumenty.
Dziękuję, pułkowniku.
Stać!
Dokumenty, proszę.
Dziękuję. Proszę jechać.
/Powtarzamy. Wiadomość z dowództwa we Francji.
/ Adolf Hitler nie żyje. / Członkowie jego sztabu są aresztowani.
/Nowy rząd w Berlinie / wkrótce wyda oświadczenie.
/W międzyczasie w sektorze trzecim / wykonywane będą wyznaczone zadania.
Centrala?
Sierżancie, co się dzieje z bezpośrednią linią?
Została odcięta.
- Co? - Sandauer!
Co z moją rozmową z Berlinem?
Linia została przecięta, według pułkownika.
Skorzystaj z radia. Przełącz do mojego biura.
Sierżancie, nawiązać łączność z Berlinem i przełączyć do generała.
- Generale Tanz. - Tak.
W Warszawie, dwa lata temu,
chciałem zapytać pana o morderstwo Marii Kupieckiej.
Kto przeciął linie telefoniczne?
W Berlinie jest nowy rząd, a pan będzie aresztowany
dokładnie za 15 minut za zdradę.
Ale ja aresztuję pana za morderstwo.
- Sandauer!
- Mamy ten Berlin? - Jeszcze nie, sir.
Ubiegłej nocy...
Ubiegłej nocy, jak pan wie, popełniono inne morderstwo.
Na Rue Leandre. Takie samo jak morderstwo w Warszawie.
Kapral Hartmann, pański kierowca...
/Tu Berlin. Przekazujemy najważniejszą wiadomość
/z głównej kwatery Führera w Rastenburgu.
/ Dziś o godz. 12:40 grupa nikczemnych zdrajców
/dokonała zamachu na Führera! / Führer żyje!
/Zabójcza bomba ledwo go dotknęła.
/ Ranni zostali członkowie jego sztabu.
/ Krąg konspiratorów jest... Sandauer!
Przełącz transmisję
na głośniki na dziedzińcu. - Tak jest!
/I przede wszystkim, /nic wspólnego z Niemcami.
Teraz, pułkowniku,
który z nas jest zamieszany w zdradę?
Zdrada mnie nie interesuje, generale.
Mnie interesuje morderstwo.
Dzisiaj ktoś usiłował zamordować Fűhrera.
Tylko to powinno pana interesować w tej chwili.
Gdzie pan był ubiegłej nocy, między 23 a 2-gą.?
Chciał mnie aresztować za zdradę.
Sierżancie!
Zabierzcie go.
Wszystkie jednostki bojowe skierować natychmiast
do kwatery głównej dowództwa we Francji.
Aresztujesz cały personel sztabu.
Tak, generale.
Ja aresztuję dowódcę.
Za zdradę.
Dzień dobry. Tędy proszę.
Generał Kahlenberg?
- Tak? - Jestem Inspektor Morand
z Interpolu.
- Jak się pan ma? - Czy możemy przejść się?
/ Przybywający z Düsseldorfu /lotem 761 Lüfthansy, bramka 8.
Wyjechałem z Paryża 20 lipca.
nieco pośpiesznie, jako może się pan domyślać,
i poddałem się Amerykanom.
A generał Gabler?
Gabler przetrwał, jak zawsze. Dwie walizki, obie szare.
Pan American? Za pięć minut.
Więcej czasu tracę czekając na bagaż, niż w podróży.
- Sporo podróżowałem w tym roku. - Od 12 maja, by być dokładnym.
- Tak. - Generale, rano...
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, obecnie wolę mój cywilny tytuł.
20 lipca 1944 roku przyszedł do pana pułkownik Grau.
Pułkownik Grau?
Pamiętam!
Zdumiewające. To te morderstwa, prawda?
Nigdy tego nie zapomnę. Cały świat walił się nam na głowy,
a zbzikowany pułkownik Grau, rozwiązywał swoje małe morderstwa.
Pułkownik Grau był moim przyjacielem. Kiedy byłem w ruchu oporu,
był nam pomocny.
I teraz chce pan rozwiązać te morderstwa dla niego.
- Jest pan spostrzegawczy. - Czy to nie trochę za późno?
Pułkownik Grau uważał, że każdy dzień jest dobry by złapać mordercę.
Gdy widziałem go po raz ostatni, był w drodze do pańskiej kwatery.
Pytał o jednego z moich ludzi, kaprala Hartmanna.
Pamięta pan to?
Tak, doskonale. Kapral Hartmann zniknął 20-go.
Był kierowcą generała Tanza przez dwa dni i wtedy...
- Kierowcą generała Tanza? - Tak.
Pański bagaż. Dziękuję, generale.
Przepraszam, Herr Kahlenberg. Dziękuję bardzo.
"Schussnigg, Willi, lat 48, sztukator, urodzony w Hamburgu.
Skazany za cztery przestępstwa seksualne z udziałem prostytutek.
Zwolniony warunkowo w styczniu 1965."
Gdzie byłeś w nocy 12 maja?
Tutaj, w Hamburgu.
Zdjęcie!
Znałeś tę dziewczynę?
Pytam, czy znałeś tę dziewczynę?
Tak. To Erika Mueller.
Wiesz, gdzie teraz jest?
Nie żyje.
Czytałem o tym w gazecie. W zeszłym tygodniu.
Jak umarła?
Według gazet znaleziono ją w pokoju hotelowym...
pociętą na kawałki. Została zabita.
Przez faceta, który poderwał ją w barze Blue Harbour.
Byłeś w tym barze tej nocy?
- Nie. Nie byłem. - Był! Widziałam cię!
Rozmawiałeś z nią. Rozmawiałeś z Eriką w barze!
- Prawda? - Ja też go widziałam.
To kłamstwo!
- Nigdy z nią nie rozmawiałem! - Rozmawiałeś z nią, tak czy nie?
Być może, sir.
Postawiłem jej drinka. Ale to wszystko.
Rozmawiam z każdym.
To on z nią wyszedł! On ją zabił! To on!
Nie wyszedłem z nią! Nie zabiłem jej!
Nie zrobiłem tego!
O której godzinie...?
Przepraszam, Inspektorze Hauser, ale muszę z panem natychmiast porozmawiać.
Kontynuuj przesłuchanie.
O której wyszedłeś z baru?
Nie wiem. Między 22 a 23-cią.
Dziewczyny potwierdzają, że to on wyszedł z Eriką Mueller.
Mógł z nią wyjść, ale nie zabił jej.
Nadal pan sądzi, że zabójcą Eriki jest ten sam człowiek,
który zabił tę dziewczynę w Paryżu 20 lat temu?
I w Warszawie.
Podpis mordercy jest oczywisty.
Stan ciał, brak śladów.
Ten, kto był w Hamburgu dwa dni temu,
był też w Paryżu 22 lata temu
i w Warszawie w 1942?
Może kapral Hartmann, który zniknął...
albo... generał Tanz, który co robi?
Jest w więzieniu. Za zbrodnie wojenne.
Według moich informacji, był w więzieniu do ostatniego marca,
kiedy został zwolniony. Mógłby pan to sprawdzić?
I jeśli to możliwe, jego ostatnie poczynania.
Rozumie pan, to ściśle poufne.
Oczywiście.
Teraz musimy znaleźć kaprala Hartmanna.
Jeśli żyje. On jest kluczem do tego, co się stało.
Ale jak go pan znajdzie? Próbowaliśmy wszystkiego.
Jego rodzice nie żyją.
Jego kuzyn Otto, nie chce o nim mówić.
Więc, kto jeszcze został? Kto jeszcze może widzieć, gdzie on jest?
Inspektor Morand?
Co mogę dla pana zrobić?
Przepraszam panią. Chciałem porozmawiać z pani córką.
Moją córką? Dlaczego chce się pan z nią widzieć?
Chciałbym ją zapytać o kogoś,
kogo znała w Paryżu podczas wojny.
- Przepraszam. - Inspektor Morand z Paryża.
Mój mąż.
Zawsze miło spotkać jednego z naszych francuskich sojuszników.
- Dziękuję. - On chce porozmawiać z Ulrike.
Zastał mnie pan przy pracy. Piszę wspomnienia.
Powinny dać panu największą satysfakcję. Generale, jeśli...
To bardzo uprzejme.
Zawsze uważałem, że nawet na wojnie dżentelmeni,
nawet jeśli są po przeciwnych stronach, nadal mają dużo wspólnego.
Na nasze nieszczęściem, Hitler nie by dżentelmenem.
Tak.
Zgadzam się. A teraz, generale...
- On chce rozmawiać z Ulrike. - Tak.
Moja córka mieszka na wsi.
- Nigdy tu nie przyjeżdża. - Nie, dziękuję.
Młodzi ludzie są obecnie tacy dziwni, prawda?
- Tak. Ale gdzie ona...? - Nie tak jak my.
Nasze pokolenie wierzyło, że jest szczęśliwe.
Tak. Szczęśliwe.
Żałuję, że nie mogliśmy panu pomóc, ale... Nie możemy.
Nie ma jej tutaj.
Miło było pana poznać.
Do widzenia, inspektorze.
Odprowadzę pana.
Obecnie opisuję lipcowy zamach na Hitlera.
Trudno powiedzieć, co się naprawdę wydarzyło.
Ostatnie trendy nakazują tłumaczyć Hitlera,
co oznacza, że muszę być ostrożniejszy.
Nie chcemy otwierać starych ran.
Oczywiście, nie.
Szczególnie teraz, gdy tak wielu przestępców wojennych jest na wolności.
Jak generał Tanz?
Dokładnie.
20 letni wyrok to dużo, jak na żołnierza, który tylko wykonywał rozkazy,
jak i reszta z nas, ale politycznie skłaniał się raczej ku ekstremie.
- Jeśli wie pan, co to znaczy. - Tak, wiem.
Na szczęście, wydaje się, że prowadzi spokojne życie.
Jakby na przekór, w przyszłym tygodniu są obchody 25-rocznicy Dywizji Nibelungen.
Tanz powróci z odosobnienia, by być ich gościem honorowym i rzecznikiem.
Podobnie jak nasz rząd, nie aprobuję tego.
Tędy, proszę.
Zauważył pan, że moja żona i córką są w złych stosunkach.
Faktycznie nie rozmawiały ze sobą od końca wojny.
To smutne.
Ja widuję ją tylko raz lub dwa razy w roku.
A i to bardzo krótko. Mieszka na farmie niedaleko Monachium.
Spotykam się na dworcu z nią i jej dzieckiem.
Tylko w ten sposób mogę widywać się z wnukiem.
- Pańska córka wyszła za mąż? - Tak.
Za rolnika nazwiskiem Luckner.
Po wojnie już nigdy nie była taka sama.
Stało się coś, o czym nie wiem.
Trudno pomagać dzieciom, prawda?
Szczególnie jeśli żona...
To było chyba po Paryżu...
I tyle ją widuję. Dlaczego chce się pan z nią spotkać?
W Paryżu, wiele lat temu, znała młodego człowieka.
Mówiłam już, że nie widziałam Hartmanna po wojnie.
Pani Luckner, jest pani jedyną osobą, która może nam pomóc.
Nie wiem czy on żyje, ale jeśli tak
dla jego dobra, dla dobra wszystkich, błagam panią, proszę mi pomóc.
Przepraszam, nie wiem gdzie on jest.
Wielka szkoda. Szczególnie dla Hartmanna.
Do widzenia, pani.
Monsieur Morand! Proszę zaczekać.
Dobrze pana tutaj widzieć, generale. Tędy, proszę.
Oficerowie! Panie. Proszę o spokój.
Jesteśmy niezmiernie szczęśliwi, że widzimy generała Tanza.
Znów wolnego!
I wiemy, że nasz wojenny przywódca...
jest z nami znów na... Z tej cudownej okazji!
Teraz niech będzie wolno mi powitać wszystkich uczestników zjazdu.
Mamy okazję by wrócić myślami do tych niezwykłych lat,
kiedy byliśmy młodzi i mieliśmy po co żyć.
I, jeśli trzeba, za co umrzeć!
Teraz, zanim będę kontynuował,
jestem pewien, że wszyscy pamiętacie naszego marsza.
Przepraszam, sir.
Nocą 12 maja, ktoś opuścił bar Blue Harbour
w Hamburgu z Eriką Mueller, prostytutką.
O 23:45 zabrał ją do hotelu St. Pauli i tam zamordował.
Legitymacje.
Inspektor Hauser, policja w Hamburgu.
Inspektor Morand jest z Interpolu.
W nocy 12 grudnia 1942 r. w Warszawie,
ten sam człowiek zamordował inną prostytutkę, Marię Kupiecką.
Dowody jego winy zaczął gromadzić pułkownik Grau.
Kojarzy pan to nazwisko?
Nadzwyczajny człowiek.
Opętany pragnieniem absolutnej sprawiedliwości.
Nie podzielam pańskiego entuzjazmu.
- Był zdrajcą. - I dlatego zastrzelił go pan?
- Marnujecie mój czas. - W nocy 19 lipca 1944 r. w Paryżu,
zostałem włączony w śledztwo w sprawie morderstwa prostytutki.
- Przy Rue Leandre. - Co ma to wspólnego ze mną?
Warszawa, Paryż, Hamburg.
Był pan we wszystkich trzech miejscach. Muszę mówić dalej?
Powiedział pan dość.
Te są teorie, a teorie nie są dowodami.
Zgadzam się z panem.
Nic z tego, co powiedziałem nie da się udowodnić.
- Dokładnie. - Z wyjątkiem Paryża,
tam był świadek. Sprowadzić Lucknera!
Powinieneś mnie zabić, generale.
Ten człowiek będzie zeznawał na pańskim procesie. Publicznym.
Jestem pewien, że wiesz co to znaczy, Tanz.
Przypuszczam, że nawet twoi najwierniejsi wielbiciele
będą wstrząśnięci.
Daj mi pistolet.
25 lat temu naszą dywizję stworzono...
by jak młot Thora, uderzyła na wrogów Rzeszy,
a najmłodszego z niemieckich generałów wybrano, by nami dowodził.